W 634 arabski kalif Umar ibn al-Chattab zdobył miasto także zmienił jego nazwę na Beisan. Dzień zajęcia miasta był świętowany jak "Dzień Beisan"[8]. Pod arabskim panowaniem miasto zaczęło sukcesywnie pochylać się w odniesieniu do upadkowi, oraz zabytki architektury zostały zaniedbane. Na ulicach budowano prowizoryczne budowle, wewnątrz których powstawały stragany oraz sklepy. Dewastacja osiągnęła swoje wartość maksymalna wewnątrz VIII wieku, kiedy zaczęto wyrywać z budowli marmur wewnątrz celu pozyskiwania wapna. Po potężnym trzęsieniu ziemi w środku 749 miasto uprzednio przenigdy nie odzyskało swojej poprzedniej świetności.
W latach 1099-1291 Palestyna znajdowała się wobec panowaniem Krzyżowców, którzy naokoło 1140 wybudowali w środku pobliżu Beisan zasuwa Belvoir (położony 15 km odkąd współczesnego Bet Szean).
W 1250 władzę ponad Palestyną objęli Mamelucy. Pod ich panowaniem Beisan było głównym miastem postojowym na rzecz poczty kursującej pośrodku Damaszkiem tudzież Kairem[9]. W okolicy miasta uprawiano oraz przetwarzano trzcinę cukrową. W tym okresie wybudowano most łukowy Jisr al-Maqtua. W XIV wieku wewnątrz Beisan osiedlili się Żydzi powracający z diaspory. Tamtejszy rabin, Esztori ha-Parhi, napisał wewnątrz 1322 traktat Kaftor wa-Ferah (hebr. Pączek także kwiat) o geografii Palestyny, opublikowany w środku Wenecji w środku 1599[10].
W 1517 Palestyna została podbita wskroś Turków osmańskich. Pod ich panowaniem Beisan utraciło swoje regionalne znaczenie oraz twardo podupadło. Lokalna wspólnota twardo zubożała uciskana na wskroś otomański układ feudalny, który wynajmował ziemię dzierżawcom plus ściągał od tego czasu od momentu nich wysokie podatki[11]. Szwajcarsko-niemiecki turysta Johann Ludwig Burkhart opisał w środku 1812 roku Beisan w charakterze "wieś złożoną z 70 do 80 domów, których obywatele byli wewnątrz żałosnym położeniu"[12].
Pewne reanimacja nastąpiło tylko po 1900 roku, jak to wybudowano w tym miejscu odnogę linii kolejowej Hejaz, która łączyła Damaszek z Medyną. Odnoga przebiegająca wskroś Beisan łączyła główną linię kolejową z miastem Hajfa. Powstanie stacji kolejowej wewnątrz Beisan spowodowało niewielkie reanimacja gospodarcze okolicy, do wnętrza której uprawiano wobec tego oliwki, winogrona, figi, migdały, morele plus jabłka.